çok ağır

Çok ağır geliyor bana artık hayat.
Bombalar patlıyor ve koca toplumun yarısından fazlası ya umursamıyor ya da bombacıya alkış tutuyor. Yas tutmana bile izin vermiyor toplum. Artık devlet denen şeyin gaddarlığından değil, bu  amip bile olamayacak zihne sahip toplumun garabeti, saçmalığı, deccalliği usandırıyor.

İyi niyetli bir şekilde, bu ülke için bir şeyler yapmaya çalışan, elini taşın altına koyan insanların, kafasına kurşun sıkılıp öldürülen 12 yaşındaki çocuğun yaralı  anasının  ağıtını kameraya çekip etrafa bakın bunlar terörist değil diye anlatmaya çalışması delirtiyor beni. Hayatı  felç edilen  insanların  biz terörist değiliz, ölen çocuklar var, kuşlar var, hayvanlar var onlarda mı terörist demek zorunda olmaları delirtiyor beni.  Etrafımdaki insansıların umursamazlığı, ya da bunlar sırf pökoookaa propogandası demeleri delirtiyor beni.

Suriyeyi kana bulayanların, ülkelerinden kaçmak zorunda olan mülteciler üzerinden döndürdükleri iğrenç hesaplar delirtiyor beni;  Merkelle Davutoğlunun el sıkışmasını izlemeye dayanamıyorum artık.  Bu ülkedeki vicdansız guruhun (ki pek çok, ama çoklar ) mültecilere yaptıkları ve yapmak istedikleri delirtiyor beni.

Artık dayanamıyorum. Otobüste üviversite sınavına falan hazırlanan çocuk  görünce ağlamak istiyorum, ne olacak evladım okusan ne - okumasan ne bu ülkede, boşveeerr demek, boyunlarına sarılıp ağlamak istiyorum ama yapamıyorum.

Toplumların bilinçdışısı var diyorlar, doğru var. Bu toplumun bebekliğimden beri beni sıkıştırmasından, zihnimi felç etmesinden bıktım. LAkin kendi kendimi asla aşamıyorum. Kendimi bile deviremiyorum. Bu ülkenin bana yaptıklarını üstümden atamıyorum.

Birtek uzayı, evrenin kavrayamadığım derinliği rahatlatıyor beni. Gök yüzüne bakmak istiyorum, lakin bu pisletilmiş  şehirde gökyüzü de lağım gibi, bir yıldız bile göremiyorum. Google'a milkway yazıyorum, gelen resimlere bakıp biraz rahatlıyorum.