Yol-su-elektrik olsun diye ödediğimiz vergilerimizle 20 yılda 350 den fazla çocuk öldürdü devletimiz. Ödediğimiz vergiler parçaladı çocuk bedenleri. Başkasının çocuğu katledilmişse eğer, tüm çocukların katledilme olasılığı var. Çocuğumun neşeli haline tanık olup, nasıl tuhaf duygular zihnimde dolaşıyor anlatamam:
Biriciğimin büyüdüğüne tanıklık etmek, kokusunu, sesini...hissetmenin verdiği mutluluk tarifsiz bi duygu. Öte yanda O'nu kaybedebilme olasılığının sürekli yanımızda dolaşması...
Çocuğu öldürülmüş insanların acılarını tahayyül ederken dahi delirme derecesine geliyorum. Evladını toprağa gömüp devletin zulmüyle başetmeye çalışan insanlar varken, mutluluğu yaşamaya utanıyorum. Başkasının acı çektiği bir dünyada, mutluluk doyasıya yaşanabilir mi?
Herkesin kolayca "öteki"leştirildiği bu memlekette insan çok umutsuzluğa kapılıyorum. Ama umut işte, sürekli yeşeriyor. Bugünlerde umut, Berkin- Muratcan ve Tunceli'de gazdan ölen polisin babalarının sözlerinden fışkırıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder